lostbody

χαμένο κορμί

Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006

Στον Α. Κ.


XVI

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο
Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν
Αεροβάτες
Το πώς περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας
Ένας Θεός το ξέρει.


Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη
Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται
Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη
Που όλο παρακαλείς
Κι όλο δεν κατεβαίνει
Χρόνια και χρόνια
Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.


Κι όμως του πόθου τ' όράμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
Τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες
Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
Δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή
Την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.


Δώσε το χέρι σου —πριν συναχτούν πουλιά
Στους ωμούς των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
Πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!


(Οδυσσέα Ελύτη, 'Ήλιος ο πρώτος', Εκδ. Ίκαρος)

3 Comments:

At 1/4/06 19:55, Blogger tyheroulis said...

Καλά ρε άρρωστε, αφιέρωσες ποίημα στον Αστικό Κώδικα; Σε φαντάζομαι, σε ρομαντικό δείπνο με τη Συλλογή Εργατικής Νομοθεσίας και σε τρυφερές περιπτύξεις με τον ΚΠολΔ!

 
At 17/5/06 11:36, Anonymous ymeli said...

lostbody - απο που ειναι αυτη η φωτογραφια?

 
At 17/5/06 21:36, Blogger lostbody said...

Δυστυχώς δεν θυμάμαι τώρα πια...:(
Είχα την εντύπωση πως ήταν από ένα προηγούμενο τεύχος του Colors Magazine, όμως δεν τη βρίσκω στο φάκελο όπου αποθηκεύω τις φωτογραφίες από αυτό το site...
Το μόνο που θυμάμαι είναι πως απεικονίζει ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο στην Κίνα... Πιθανότατα να την βρήκα στο flickr... Θα το ψάξω και θα σου πω...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home