lostbody

χαμένο κορμί

Παρασκευή, Ιουνίου 23, 2006

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ


Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη«ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.
Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.
Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.
Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.
Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού , εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :
Α δ ι α φ ο ρ ώ
για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και
Μεγάλος Ερωτικός.


(Υπέροχο δείγμα λόγου και σκέψης ενός υπέροχου ανθρώπου.

Κείμενο και φωτογραφία δανεισμένα από την ιδιαιτέρως προσεγμένη επίσημη ιστοσελίδα Μάνου Χατζιδάκι.

Με αφορμή την ωραία συναυλία
- αφιέρωμα στο Μ. Χατζιδάκι της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης , που έλαβε χώρα την Τετάρτη 21 Ιουνίου 2006 στο Θέατρο Γης υπό τη διεύθυνση του κ. Μίλτου Λογιάδη και με τη συμμετοχή της κας. Σαββίνας Γιαννάτου, του κ. Αλκίνοου Ιωαννίδη και του κ. Δώρου Δημοσθένους.)

10 Comments:

At 24/6/06 00:14, Blogger glenn said...

Μνημείο λόγου. Ωραίο, εύγε.

 
At 24/6/06 01:35, Blogger lostbody said...

Πραγματικά υπέροχο κείμενο!
Το περιείχε το έντυπο πρόγραμμα που διανεμόταν στη συναυλία και πραγματικά δεν χόρταινα να το διαβάζω.

 
At 14/7/06 12:45, Blogger kapetank said...

ειχα παει στο μεγαρο σε αφιερωμα για Μ
Χατζηδακι με Πασπαλα lynch και Rainning Pleasure
πολυ φρεσκια η εκτελεση του reflections απο τους Rainning pleasure
πραγματικα καταπληκτικος δισκος prog rock που στεκεται ανετα ακομα και σημερα και πολυ καλο το γκρουπ
για Πασπαλα να μην μιλησω καλυτερα κοιμισοκατασταση εκτος 2-3 εξαιρεσεων μια γρια διπλα μας κοιμηθηκε χωρις πλακα
παντως κερδιζεις πολλα αν βγεις απο τις αγκιλωσεις που εχουν δημιουργηθει μεσα σου
παραδειγμα εγω αναφερω καποιες απο τις σταθερες μου

δεν παω μεγαρο
φοραω μονο μαυρα ρουχα
οι new order γαμιουνται αξιζαν μονο oi Joy Division
αλλαζοντας τα παραπανω σταδιακα -οχι με μιας μην παθουμε και τιποτα-μαλλον κερδισμενος βγαινω
ήτοι
παω μεγαρο(για Χατζηδακη)
Φοραω και πορτοκαλι(ο Ιαν παντρευτηκε με ροδακινη κουστουμι αλλωστε)
καλοι και οι New Order

 
At 14/7/06 19:19, Blogger lostbody said...

Φίλτατε Kapetank, κι εγώ πιστεύω πως είναι απολύτως φυσιολογικό (έως και αναγκαίο μερικές φορές) να αλλάζει κανείς άποψη για τα πράγματα με την πάροδο των χρόνων -ακόμη και γι' αυτά που αποτελούσαν τις βασικές αισθητικές ή ιδεολογικές του αρχές.
Και στον εαυτό μου και σε κοντινούς μου ανθρώπους μπορώ εύκολα να εντοπίσω αρκετές τέτοιες αλλαγές.
Για να μην σου πω ότι θα το θεωρούσα ανησυχητικό αν κάποιος δεν άλλαζε καθόλου, παρά τα όσα ζει, μαθαίνει, συμβαίνουν κλπ.

Οι Raining pleasure είναι μεγάλο κεφάλαιο για την σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή. Αλλά τι μέλλον μπορεί να έχει μια σοβαρή μπάντα στη χώρα που προωθεί (χρηματοδοτώντας μάλιστα αδρά) ως εθνικό μουσικό-πολιτιστικό της προϊόν το λαϊκοπόπ της Eurovision;

Για την Πασπαλά ας μην προσθέσω κάτι...
μπροστά της τα Atarax ειναι φρούτα!

 
At 17/7/06 09:35, Blogger kapetank said...

Για τους Raining pleasure εγραψε προσφατα το ΝΜΕ οτι συγκαταλέγονται στις πιο ελπιδοφορες μπάντες στην ευρωπη αυτην την στιγμη
Προσωπικα λατρευω Closer kai Bokomolech αλλα επειδη ειπαμε οτι ο ανθρωπος αλλάζει συμπαθω και τους Raining και αν η τι αλλο ο Vasilikos εχει κάτι που ιδιαιτερο σαν Frontman καλή και η προφορά του στα Αγγλικα (σημαντικό)

 
At 17/7/06 22:52, Blogger lostbody said...

Συμφωνώ απόλυτα.
Ύστερα από μια πολύ καλή φουρνιά από μπάντες με ελληνικό στίχο ήρθε μια νέα γενιά συγκροτημάτων που εκφράζεται άνετα στα αγγλικά και θα μπορούσε να γίνει γνωστή και εκτός συνόρων.

Άλλωστε ο Ρουβάς και η Βίσση θα μπορούσαν να μεταλαμπαδεύσουν την πολύτιμη τεχνογνωσία που απέκτησαν από την τεράστια διεθνή καριέρα τους

(η οποία αποτελεί σπουδαίο εθνικό κεφάλαιο, μια και χρηματοδοτήθηκε γενναία από το ελληνικό κράτος).

 
At 18/7/06 09:21, Blogger kapetank said...

ξεχασες να αναφερεις και την Βανδη η οποια εχει κανει τεραστια επιτυχια το geia σε ενα εθνικ bistrot στο Παρισι
οποτε αλλως ενας λογος για να ειμαστε περηφανοι
Το θεμα ειναι απλο αυτος ο θορυβος δημιουργειται απο τα δελτια ειδησεων και τις εκμπομπες για εσωτερικη καταναλωση για να πουλήσουν κανεναν δισκο παραπανω στην Ελλαδα και να εξυπηρετησουν τα αφεντικα τους (τα ιδια ειναι) οπως πχ ANt1 +HEAVEN
οι καλλιτεχνες εννοειται οτι απο την πωληση των δισκων δεν παιρνουν ποσοστο κατι ψιχουλάκια
επομενως το θεμα ειναι αλλο
Εσυ ομως τι την ψωνιζεις ρε βλήμα?
δεν ξερεις τι γινεται?οτι γεμιζεις την αιθουσα στο Λονδινο απο φοιτητες και απο ατομα που ερχονται με αεροπλανα αυθημερον απο Αθήνα?
Ανωμαλια μπαινεις στο Αεροπλανο για να πας να δεις την Βισση στην Αγγλια ξεκιναει το πειρατικο.....

 
At 19/7/06 02:24, Blogger lostbody said...

Άσε, μιζέρια...

 
At 28/12/12 00:57, Anonymous Ανώνυμος said...

Παρακαλώ, διορθώστε το κείμενο της Βιογραφίας στο σημείο "...βιαίως αποκτηθέντες συνήθειές μας". Ο Χατζιδάκης,στην επίσημη ιστοσελίδα του, γραφει, φυσικά, "αποκτηθείσες"και δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να μιλήσει, ούτε να γράψει λάθος.

 
At 31/12/12 17:52, Blogger lostbody said...

@Ανώνυμος 28/12/12 00:57

Έχετε δίκαιο. Σας ευχαριστώ πολύ για την εύστοχη παρατήρηση και το ενδιαφέρον σας να επισημάνετε το λάθος. Διόρθωσα ήδη την καταχώρηση.

Μολονότι είχα απλώς μεταγράψει το κείμενο από το έντυπο πρόγραμμα μιας συναυλίας που είχα παρακολουθήσει τότε, έπρεπε βεβαίως να είμαι πιο προσεκτικός.

Δυστυχώς λάθη συμβαίνουν, ακόμα και όταν κάποιος γράφει με τις καλύτερες προθέσεις (όπως π.χ. το να γράφει κανείς εσφαλμένα "Χατζιδάκης" αντί του ορθού Χατζιδάκις).

:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home